[เหตุการณ์ในฝัน]

มีสอบสองวิชา ซ้อนกัน

สี่ชั่วโมง กับสี่ชั่วโมง ซ้อนกันสองชั่วโมง เลย ต้องไปขออาจารย์เข้าสอบวิชาที่สองสาย

ถ้าสอบต่อกันแปดชั่วโมง ชั่วโมงหลังๆคงตายคาห้องก่อนแหงๆ

แต่แล้วก็ไปสอบตามตาราง

วิชาแรก ทำได้ด้วยดี ( ผ่านไปสี่ชั่วโมง เหนื่อยมาก ) ออกจากห้องสอบ ไปห้องสอบวิชาที่สอง

วิ่งไป เพราะมันเลยเวลาเริ่มสอบมานานมากแล้ว ในใจก็คิดว่าจะไหวไหม

ไปถึง เหนื่อยมาก

เพิ่งรู็ว่ากระเป๋าตังหาย

เงิน บัตรประจำตัว กุญแจบ้าน บัตรเครดิต

ไม่ได้ ต้องวิ่งกลับไปหา

ก็เลยวิ่งกลับไปหา ในใจก็กังวลเรื่องสอบ แถมกังวลว่าจะทำยังงัย จะเข้าบ้านยังงัย เงินจะหายไหม บัตรหายต้องทำใหม่หมด ต้องแจ้งความด้วย…..

วิ่งวนไปวนมาก็หาไม่เจอ

เอ่อ ถ้าหาไม่เจอจริงๆ จะทำยังงัย ถ้าตัดใจไปห้องสอบ ก็เข้าไม่ได้อยู่ดี ไม่มีบัตร แต่อาจจะต่อรองได้ ถ้าหาต่อไปแล้วมันเลิกสอบไปก่อน คนกลับบ้าน จะยืมเงินใครกลับบ้าน จริงๆแล้วกลับไปจะเข้ายังงัยเพราะไม่มีกุญแจ (แน่นอนไม่มีมือถือด้วย จะได้ลำบากเยอะๆ) แต่ถ้าหาต่อไปแล้วเจอ ก็จะแก้ปัญหาได้เกือบหมด แต่จะอธิบายอย่างไรว่าไม่ไปสอบ เพราะเจอของที่หายแล้ว คนขายของข้างถนนก็ดูไม่ให้ความร่วมมือเวลาถามคำถาม ที่นี่เหมือนเมืองไทย แต่คนเดินไปมาเหมือนกึ่งๆต่างชาติ สรุปแล้วจะทำยังงัยดี

…….แล้วก็ตื่น เหนื่อย

วันนี้ฝันประหลาด ตื่นมาแอบเหนื่อย

ที่นี่มาเก็ตติ้งกันเยอะเหลือกัน ถ้ามีเวลาศึกษาดีๆจะซื้อของได้ถูกมาก

วันนี้เพิ่งสั่งซื้อหมึกพิมพ์ไป เนื่องจากอันเก่ามันปริ๊นไม่ออกแล้ว เข้าใจว่า ทิ้งไว้หลายเดือนจนแห้ง

1 ซื้อของ refurbish แบบการันตีความพอใจบน ebay ถ้าซื้อมาแล้วใช้ไม่ได้ ไปโวยวาย มันคืนเงินแน่ๆ ไม่งั้นเสียเครดิตมัน ของแบบหมึกพิมพ์ไม่ต้องไปห่วงเรื่องมือสอง ไม่ใช่เสื้อผ้า ถ้าปริ๊นได้ จะแปะตรายังงัยก็ช่างมัน

2 ใช้โปรแกรม cashback ของไมโครซอฟซื้อ ของบน ebay ได้cashback 8%

3 สมัครเมล์ daily deal ของอีเบย์ ได้คูปองมาอีก  $1

4 สมัครebay buck ก่อนซื้อ ได้เงินคืนมาอีก 2%

ปวดหัวเหมือนกันแฮะ เอาเป็นว่าถูกละกัน

วันนี้ลิม flashdrive ทิ้งไว้ห้องแลปคอม สองชั่วโมงต่อมาเพิ่งรู้ตัว

มันหายไปแล้ว มีใครเอาไปก็ไม่รู้ ข้อมูลหายหมด รายงานหายหมด

ต้องกลับบ้านมานั่งพิมพ์ใหม่ ดีที่ยังมีแบบกระดาษที่ปริ๊นออกมาอยู่ แต่บางอย่างก็หายไปแล้ว เอาคืนมาไม่ได้ เวอร์ชั่นที่ backup ไว้ก็เก่าแล้ว เสียใจที่สุด

หูฟังเครื่องเล่น mp3 ก็พังไปข้าง ก็คึอพังทั้งหมดนั่นแหละ ใครจะไปฟังเพลงข้างเดียว

memory stick ที่สั่งซื้อมาใส่กล้อง เตรียมไปถ่ายตอนไปเที่ยว ก็ดันได้ของปลอม ดีที่ไปโวยวายกะคนขายแล้วได้ตังคืน

หมดใจอ่านหนังสือ เดี๋ยวพิมพ์รายงาน(ครั้งที่สอง) เสร็จแล้วจะนอนละ

ไปทำไม? ไปงาน Freeman Day New York กับงาน Asian MBA เพื่อหางาน (และเที่ยวนิดนึง)

วันแรก ไปถึง ไม่ได้ทำอะไร กินอาหารเกาหลีที่ korean town อร่อยดี

วันที่สองสาม ไป Freeman Day ก็งั้นๆ ตอนเช้าตอนบริษัทบรรยายอยู่มีนักเรียนคนนึงล้มโครมลงไปด้วย เป็นลม ไม่ได้กินข้าวเช้ามา ในรูปเป็น ground zero ที่เคยเป็น worldtrade center เก่า ตอนนี้กำลังสร้างเหมือนเป็น memorial site เล็กๆ แล้วก็ได้ข่าวว่าจะสร้าง twin tower อันใหม่ใหญ่กว่าเดิม เพื่อท้าทายให้บินลาดินมาบอมบ์อีกรอบนึง ตามวิธีชาวอเมริกันที่ชอบบอกว่ารักสงบ แต่ข้าต้องเป็นใหญ่ สองรุปหลังเป็นร้านอาหารญี่ปุ่นที่คุณวินเซนท์ (อเมริกันเชื้อสายเวียดนาม) ชาวนิวยอร์คพาไปกิน อร่อยดี ทริปนี้เฮียแกนำทางเยอะ บ้านเก่าเค้า

วันที่สาม ไปเดินเล่น สองรูปแรกเป็นเหมือนพิพิธภัณฑ์เล็กๆที่ wall street รูปต่อมาถ่ายกะวัวที่ wallstreet ตอนเย็นไปกินเสต็ก อร่อยดี(แพง) แต่ต้องรีบกินเพราะเดี๋ยวไปดูละครเวที the phantom of the opera ไม่ทัน ในรูปคุณฝรั่งหัวล้านด้านหลังเป็นใครไม่รู้ มาแจมเฉยเลย จริงๆไม่รู้จัก รูปสุดท้ายถ่ายในโรงละคร พอเริ่มแสดงถ่ายไม่ได้แล้ว

วันต่อมา ไปงาน Asian MBA ตอนเช้า แต่พอไปถึงก็มีแต่บริษัทบอกว่า ไม่รับชาวต่างชาติ อยากจะบอกว่า ถ้าจะไม่รับ กรุณาแปะป้ายบอกได้ไหม จะได้ไม่ต้องไปต่อแถวคุย เสียเวลา แล้วส่วยมากก็ไม่มีตำแหน่งเปิด หรือไม่ก็เอาแต่บอกว่าให้ไป apply online ตอนเย็นไปตึก empire state กะจะขึ้นไปด้านด้านบน แต่พนักงานบอกว่า หมอกลง ขึ้นไปก็ไม่เห็นอะไร เลยไม่ได้ขึ้น ซวยเลย แต่ไม่รู้จะทำงัย เลยไปเดินเล่นต่อ ที่ Timesquare ไปดูแสงสี แต่จริงๆมันก็เล็กๆนิดเดียว เดินยี่สิบนาทีก็หมดแล้วส่วยที่สวยๆน่ะ แต่ก็มีนักท่องเที่ยวเต็มไปหมด หลังจากนั้นก็กลับมานอนที่โรงแรมเหมือนเดิม เป็นโรงแรมเก่าๆเน่าๆแต่ถูกและอยู่ติด Timesquare สังเกตุดูจะเห็นว่าทีวีเก่ามากๆ ใต้ทีวีมีสมุดโทรศัพท์เมื่อสิบปีก่อนอยู่ บนพื้นมีหมากฝรั่งแห้งๆ เวลาเดินในห้องจะสยองมาก ต้องเอาถุงพลาสติกปู

วันสุดท้ายก่อนกลับไปเดิน Central Park (คุณวินเซนท์พาไปเดิน เหนื่อยมาก) รูปสุดท้ายเป็น central station ของรถไฟใต้ดิน อารมณ์ประมาณหัวลำโพง

เสียใจไม่ได้ไปเทพีเสรีภาพเพราะฝนมันตก ไปครั้งนี้เหมือนยังเที่ยวไม่ทั่ว เพราะฝนตกตลอดเวลา แถมไม่มีเวลาด้วย ต้องรีบกลับไปส่งงาน การบ้านเพียบ ไปเที่ยวกลางวัน กลางคืนก็ต้องกลับมาเขียนรายงานที่โรงแรม(เน่าๆ) ไว้วันหลังไปใหม่ก็แล้วกัน กะว่าถ้าพ่อกับแม่มาจะพามาเดินเล่นแถวนี้แหละ

อ่านเคส strategic consulting แล้วรู้สึกว่า งาน consult น่าจะไม่เลว

• เราไม่มีปัญหากะการถ่ายทอดความรู้ ชอบสอนคน (ไม่ได้ชอบมากแบบอุดมการณ์ แต่ทำได้ แล้วรู้สึกว่าทำได้ดี)
• ชอบรู้อะไรใหม่ๆ ทำงานแบบนี้น่าจะดี ได้เก็บรวบรวมความรู้ที่คนอื่นไม่มีโอกาสได้เห็น คนที่ทำงานในหน่วยงานจริงๆ ไม่มีทางมีโอกาสได้เจอปัญหาเหมือนกันหลายๆที
• เห็นผลการทำงาน
• ทำงานกับคนหลากหลาย อีกแหละ ได้เรียนรู้ ถึงจะขี้เกียจเรียน แต่รู้สึกว่า คนเราถ้าเลิกรับรู้อะไร สมองจะฝ่อโดยเร็ว

แต่

• ไม่อยากทำงานหามรุ่งหามค่ำ เหมือนได้ยินมาว่าต้องเป็นแบบนั้น
• ไม่อยากเดินทางมาก แบบมากๆ
• ถ้าหางานทำที่นี่ น่าจะไม่พ้นต้องซื้อรถขับ โอย ถึงหาได้จะคุ้มไม๊เนี่ย

เอางัยดี

เมื่อวาน ต้องอยู่ทำงานวิชา valuation กับทีมจนถึงเที่ยงคืนกว่าๆที่มหาลัย อยู่ดึกจนคนกลับไปเกือบหมด แต่ก็แปลกดีที่ทุกวันจะมีคนทำงานหามรุ่งหามค่ำที่มหาลัย ไม่ยอมกลับบ้าน ตอนประมาณเที่ยงคืนจะมีเจ๊คนดำคนนึงเข้ามาทำความสะอาด แต่ถ้าห้องไหนมีคนอยู่เค้าจะปล่อยไว้ให้ทำงานกัน ถ้ามีใครเดินออกมาเค้าจะมาทักทายเล็กน้อย

ห้องที่ทำงานกลุ่ม จะเป็นห้องเล็กๆที่ต้องรูดการ์ดถึงจะเข้าไปใช้ได้ เรียกว่า breakout room ประมาณว่าเข้าไปแล้วจะรู้สึกเหมือนตัดขาดจากโลกภายนอก

ปัญหาที่เกิดประจำกะไอ้ห้องพวกนี้คือระบบปรับอากาศ ถ้ามันร้อน มันจะร้อนจนหายใจไม่ออก ถ้ามันเย็น มันจะเย็นยะเยือกจนคนนั่งทำงานแทบจะแข็งตาย ประตูห้องพวกนี้เลยมันถูกเปิดแง้มๆไว้ตลอดเวลา

เที่ยงคืนกว่าๆ กลับถึงบ้าน(งานไม่เสร็จ แต่ไม่ไหวแล้ว)

เปิดกระเป๋า……กูญแจบ้านอยู่ไหนหว่า

ควักกระเป๋าใบใหญ่มาดู เจอแล้วกุญแจ…ใครหว่า สามอันแน่ะ

หายไปอันนึง ได้คืนมาสามอัน ไม่เข้าใจ มีใครหยิบสลับไปเหรอ

หลังจากเดินไปมาหน้าบ้านซักสิบนาที กะว่าหาไม่เจอแหงๆ เลยโทรไปบอกเมยูมาเปิดประตูให้หน่อย ดีที่เจ๊แกยังไม่นอน

เข้ามาบ้าน รื้อกระเป๋า ….เจอแล้วกุญแจบ้าน ไปหลบอยู่ในซอกที่ไม่เคยเปิดของกระเป๋า …มันไปอยู่ในนั้นได้ยังงัย แล้วไอ้กุญแจอีกสามดอกมาจากไหน???

วันนี้เล่นเกม facebook เป็นเกมเปิดกล่อง แล้วจะมีของประหลายๆ random ออกมาให้

…ได้กุญแจ

….อะไรนักหนาเนียยย กุญแจ

ตะกี๊เดินเข้าบ้าน มียุงบินเข้าปาก

คายออกแทบไม่ทัน จริงๆแล้วคายออกมาสำเร็จไหมก็ไม่รู้

…

มีเชื่อโรคไหมเนี่ย

จะตายไหมเนี่ย

อี๋

จะกลายเป็นห่านฟ้าไม๊นี่

วันนี้ตอนเช้าขณะอยู่ในห้อง breakout room

มีคุณสาวซีเรียคนนึงอยู่ข้างห้อง

มีคนทำเสียงดัง

เธอออกเสียงทันที Oh! Jesus

……

.

.

.

….เธอเป็นอิสลามไม่ใช่หรือไร

…ติดฝรั่งมาล่ะสิ เหมือนชาวพุทธที่ชอบพูด Oh my god ทั้งๆที่ไม่มี god ซะหน่อย

จะแซวก้อไม่กล้า เดี๋ยวจะโกรธ เหอๆๆ

วันนี้ firm alarm ดังอีกสองรอบ เบื่อแล้ว คุณเจ้าของบ้านก็ท่าจะเซ็งเหมือนกัน ครั้งแรกดังแบบไม่มีสาเหตุ ครั้งที่สองดังเพราะคนเช่าด้านบนทำอาหาร หรือไม่ก้อเมยูเนี่ยล่ะ เชื่อว่าในไม่ช้า ไอ้ระบบนี่จะต้องโดนเอาออกแหงๆ

แล้วก็อ่าน paper ของ Harvard อีกรอบ จากที่อ่านมาหลายสิบเรื่อง พบว่า ไม่ถึงสิบเปอร์เซ็นที่ดี(ดีจริงๆ) นอกนั้นขยะชัดๆ

ลักษณะจะเป็นแบบนี้

1 เนื้อหาน้อยมากๆ พูดเรื่องเดิม แต่เปลี่ยนคำพูดกะตัวอย่างซ้ำไปซ้ำมา เวลาพูดถึงอะไร ก็จะอ้างโน่นนี่เยอะมากมายไปหมด เช่นจะพูดเรื่องงานวิจัยของนาย A นิดนึง ก็ต้องบอกด้วยว่านาย A จบจากไหน โตที่ไหนมา ทำงานที่ไหนมากี่ปี เขียนหนังสือเรื่องอะไรบ้าง ยาวยืด ทั้งๆที่ไม่จำเป็น เอาไปใส่ด้านหลังก็ได้

2 ไม่เน้นประโยชน์ที่ได้จากการอ่าน เน้นการใส่หลักฐานเพื่อจะบอกว่า ข้าไม่ได้มั่วนะเฟ้ย แต่ไม่มีอะไรชัดเจนเกี่ยวกะการทำการทดลอง ประมาณว่า โยนไปให้ไอ้คนที่เขียนpaper ที่อ้างถึงรับผิดชอบ

3 คิดคำใหม่เมื่อไรก็ได้ที่ทำได้ ไม่ว่าจะมีประโชน์หรือไม่ ต้องตั้งชื่อทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้า หวังว่าคนอื่นจะเอาไปอ้างถึง จะได้เป็นผลงานของตัวเอง คนอ่านจะสับสนก็ไม่เป็นไร

4 ใช้สำนวนปกติไม่ได้ เดี๋ยวจะดูไม่เหนือชั้น ถ้าคนอ่านอ่านไม่ออก ไม่เข้าใจ แสดงว่ากูเก่ง

5 เนื้อหาสิบห้าหน้า จริงๆจะสรุปได้ในสามประโยค โดยไม่ขาดตกบกพร่องอะไรเลย

6 ถ้าไม่จำเป็นสุดๆ จะไม่มีการแบ่งเป็นหัวข้อ หนึ่ง สอง สาม กลัวคนอ่านจะไม่สับสน

ตอนเที่ยงทำไข่เจียวกิน เนื่องจากเนื้อบดเหลือ เลยเอามาทำไข่เจียวเนื้อบด ดูเหมือนไม่ค่อยเข้ากัน แต่อันที่จริงก็ทำได้ รวนเนื้อให้สุกก่อนน้ำมันจะได้ไม่ท่วมไข่ ทอดเสร็จกลิ้นตลบอบอวล สงสัยจะเกรียมไปนิด

alarm ดังด้วย ลั่นบ้านไปหมด ไม่พอแค่นั้น พนักงานดับเพลิงมาด้วย เพราะ alarm มันโทรเรียกอัตโนมัติ (ดับเพลิงเค้าดีจริง ห้านาทีมาถึงหน้าบ้าน ทุกอย่างพร้อม)

คุณเจ้าของบ้านก็เดินมาสอนวิธีปิด alarm เวลามันดัง แต่ท่าทางเค้าจะไม่ตื่นเต้นอะไร ดูเหมือนเป็นบ่อย คนที่เคยอยู่เก่าก้อเคยทำมันดัง จะเอาออกก็ไม่ได้ เดี๋ยวผิดกฏหมาย แล้วถ้ามันไหม้จริงประกันก็คงจะไม่จ่าย ดีไม่ดีโดนฟ้องอีกต่างหาก คงต้องปล่อยมันไว้ต่อไป

ว่าแต่คราวหน้าทอดไข่เจียวคงต้องปิดหน้าต่างแล้วเอาพัดลมมาเป่าควัน นิดหน่อยมันก็ดังแล้ว เครียดไปเลย ท่าจะไม่กล้าทอดอะไรจริงจังไปอีกพักนึง กินต้มๆนึ่งๆไปซักพักละกัน

ส่วนหวัด ดีขึ้นมากแล้ว หวังว่าจะหายในไม่ช้า

ป่วย เจ็บคอ ทรมาน

คัดจมูก น้ำมูกไหล ไอเนื่องจากหวัด

ติดหวัดแหงๆเลย อ่อนแอแบบนี้ทำให้จิตใจจะลงทะเบียนลดลงด้วย

จะลง 15 หรือ 18 หน่วยดี ถ้าบ้าพลังตอนนี้ เทอมหน้าก็สบาย ถ้าไม่รีบ เทอมหน้าก้อเหนื่อย เอางัยดี

ไปกินร้านญี่ปุ่นมา สนุกดี

โต๊ะที่นั่งเป็นโต๊ะรอบๆกระทะแบนทำอาหาร แล้วก็มีคุณญี่ปุ่นมาทำสดๆให้กิน

นอกจากกินแล้วเหมือนดูโชว์ พี่แกตัดเนื้อไปก้อร้องเสียง อะฮู๊ววววว….. มีการตัดหัวหอมมาซ้อนๆกัน แล้วเทน้ำมันใส่ จุดไปให้ลุก ทำเป็นภูเขาไฟด้วย หลังจากไฟดับก็มีควันออกมาจากปล่อง พี่แกก้อลากๆข้ามโต๊ะแล้วทำเสียงเป็นรถไฟปู้นๆ มีการทำให้ไฟลุกโดยไม่จำเป็นหลายครั้ง ตอนทำอาหารเสร็จมีเล่นเกมด้วย เกมโยนกุุ้ง ให้คนกินเอาปากรับ กุ้งตกกระจายเต็มร้านไปหมด สงสัยที่จ่ายไปนี่ค่าอาหารครึ่งนึง อีกครึ่งนึงเป็นดูค่าดูโชว์

โต๊ะกับคนทำเหมือนในรูปเลย แต่ไม่ได้ถ่ายมา รูปเอามาจาก google image

รอเปลี่ยน flight นานมาก

มากกกกกกก

• ตอนนั่งในเครื่อง คุยกับคนข้างๆเป็นครั้งแรก เป็นพนักงาน ing มาเที่ยว เค้ามาทัก
• คนในเครื่องไอเยอะมาก เหมือนแท๊กทีมกันไอ พอคนนึงหยุดอีกคนก็เริ่มไอ …. จะติดหวัด 2009 ไหมเนี่ย
• ไม่มีที่จะนั่ง จะให้แบกของเดินไปมาข้ามวันข้างถนน ก็ไม่ไหว เลยเดินไป check in ที่ united สุดปลายด้านนึงก่อน แล้วเดินกลับมาอีกข้าง มานั่งเล่นที่ตึก ทอม แบรดลีย์ เพราะเป็นตึกเดียวที่ยังเปิดอยู่แล้วมีร้านอาหารให้กิน
• กินอาหารญี่ปุ่นที่คนขายเป็นฝรั่งคนทำเป็นแม็กซิกันไปจานนึง
• จะอ่านนิยายที่เอามาก็ไม่มีอารมณ์อ่าน แถมสนามบินมันเปิดไฟสลัวๆด้วย สงสัยอยากจะใช้แสงอาทิตย์ทำให้ประหยัดไฟ (แต่ใช้ภาชนะพลาสติก)
• เลยซื้อ daypass internet ของ t-mobile มาใช้ จริงๆแล้ว LAX ก็ปล่อยสัญญาณ free public wifi แต่ใช้ไม่ได้ จากที่เสียงตังสองเหรียญหาข้อมูลจาก internet kiosk แล้วพบว่า มันใช้ไม่ได้จริงๆ ถ้าอยากใช้ใช้ของ t-mobile …. เทสสปีดมาได้เท่าเนี้ย เหมือนที่บ้านเลย

• ข้างๆโต๊ะที่นั่งเขียนอยู่นี้มีผ้าเช็ดตัวกองนึงวางอยู่ ตอนแรกนึกว่าคนวางของไว้ ที่ไหนได้ มันดิ้นได้ด้วย คาดว่าเป็นคนจีนลึกลับนอนอยู่ข้างใน
• สรุปว่า ถ้าใครต้องรอนานๆที่ lax ให้มารอที่ตึก international หลังจากออกจาก terminal ให้เลี้ยวซ้ายโลด จนเดินต่อไปไม่ได้ ให้เลี้ยวขวาไปตามทาง จะเจอตึกใหญ่ๆอยู่ นั่นแหละ
• เสียใจที่ไม่ได้เอาแปรงฟันมา จำได้ว่าครั้งก่อนแปรงบนเครื่องการบินไทย ทำไมคราวนี้มันไม่มี แถมไปเจอคนไม่กดชักโครกด้วย น่ากลัวมาก
• มานั่งเขียนเพราะเบื่อ เน็ทซื้อมาแล้วต้องใช้ให้คุ้ม

วันนี้นั่งแท๊กซี่

มันนั่งสรรเสริญทักษิณตลอดทาง(ขนาดแกล้งโทรศัพท์แล้วก้อยังไม่เลิก)

เบื่อ

ประมาณว่า ถ้าทักษิณปกครองประเทศ ตอนนี้ประเทศไทยต้องเป็นที่หนึ่งในโลกอย่างแน่นอน

ทักษิณจะทำให้ประเทศไทยยิ่งใหญ่กว่าอเมริกาในไม่กี่ปี

ทักษิณจะทำให้ประเทศไทยเศรษฐกิจดีสวนกระแสโลก

ประชาชนทุกคนจะร่ำรวย

หวัดนกจะไม่เกิด(ยังกะพระเจ้า)

ทักษิณไม่เคยโกงเงินเลยแม้แต่บาทเดียว โดนกลั่นแกล้ง

ประชาธิปัตย์โกงเงินทุกบาทสตางค์

คนส่วนมาก(จำนวน)โหวดทุกอย่างถูกเสมอ โหวตให้ 1+1=3 ก็ได้

ไม่กล้าเถียงมัน เดี๋ยวซวย

ลาก่อน คาราด้า ขนมกรอบรูปกลมรสปลาหมึก

คาราด้าเปลี่ยนชื่อเป็น โคโคริ

อืม… ถ้าเผลอเดินไปเจอ จะซื้อมาเก็บสะสมดีไม๊น้า หรือเอาไว้เก็งกำไรดี

ปล. ได้ข่าวว่า คาราด้า ยังมีอยู่ แต่ไม่ใช้ขนมเดิมแล้ว(เกิดปัญหาเรื่องตัวแทนจำหน่าย ไรงี้) ส่วนขนมคาราด้าเดิมกลายเป็น โคโคริแล้ว

<==แบบนี้ของปลอม ไม่ใช่คาราด้าในความทรงจำ

มะวานไปพารากอน

เดินไปมา

เจอหญิงสาวมาขวางหน้า

“สวัสดีค่ะ” พร้อมก้มย่ออย่างสุภาพ

….จะขายอะไร ข้าพเจ้านึกในใจ

…จ้องหน้ากันไปมาสิบวินาที

[ในสมอง] อ๊ะไม่ขายของ หรือรู้จัก….น้องชมรม น้องคณะ น้องค่าย น้องที่ทำงาน ….ไม่ใช่……ไม่รู้จักนี่หว่า

[ในอีกสมอง เดาเอา] เอ๊ะ หรือสวัสดีผิดคน

อึ้งกิมกี่

ต่างคนต่างแยกกันเดินไปอีกทาง ด้วยความเหวอเล็กๆ

ปล. อึ้งกิมกี่เป็นชื่อบริษัท ไม่ได้แปลว่านิ่งเงียบ แต่พูดแล้วได้อารมณ์ดี

ปิดเทอมครั้งนี้คาดว่าอาจจะเป็นครั้งสุดท้ายในชีวิต ตั้งใจไว้ตั้งแต่ก่อนปิดเทอมว่าจะพักผ่อนให้เต็มที่ ไม่บ้าพลังไปทำโน่นทำนี่มากมาย แล้วก็ได้นอนอืดสมใจจริงๆด้วย

สอบ CFA

อ่านสอบแป๊บเดียว โชคดีที่ลงทุนซื้อหนังสือสรุป(เพราะรู้ว่าอ่านเต็มๆไม่ทันแล้ว) ในที่สุดก็ผ่านจนได้ สรุปว่า

• จริงๆแล้ว อ่านสองอาทิตย์ก็พอสอบผ่านได้ (ต้องเคยมีไอเดียมาก่อนบ้าง ไม่ใช่จบวิศวะมาหมายๆก็มาสอบ)
• กิน นอน อ่าน
• เป็นงัยล่ะแจ๊ค มาขู่ว่าอ่านหกเดือนไม่มีวันทัน ว่ะฮ่ะๆๆๆ
• ทำข้อสอบเก่าสองวัน มีค่ากว่าอ่านหนังสือเล่มใหญ่สองเดือน
• จงอ่านสรุป และ สรุปของสรุป
• จ่ายค่าสมัครไปเยอะ อย่ามางกกะค่าหนังสือสรุป
• คุมสอบโหดมาก ziplock ยังไม่ให้ใส่ของ ปลอกยางลบดึงออกหมด
• คนสอบเยอะยังกะคอนเสิร์ท เล่นให้สอบ 3 level พร้อมกันหมด

เย้…. ผ่านแล้ว level 1

เที่ยว

หลักๆก็หัวหิน กะ หาดใหญ่ ไม่นับพวกออกไปกินเช้าเย็นกลับ ไปงานแต่งงาน ช๊อปปิ้ง โน่นนี่

อืด

น้ำหนักขึ้นห้าโล เก็บไว้ไปอดอยากที่นิวออลีน รู้สึกเหมือนเป็นอูฐเลย เก็บไขมันไว้ในโหนก

ฝึกงาน

ไม่ได้ฝึก ไม่ได้แม้แต่จะหา ขี้เกียจ

บวกกับรู้สึกว่า ฝึกงานเดือนกว่าๆมันจะได้อะไร(ก่อนหน้านี้สอบ CFA อยู่) สองเดือนยังไม่รู้งานเลยด้วยซ้ำ แถมอยากพักผ่อน จะได้มีแรงเรียนต่อให้จบ

ไปสยามมา

เจอแต่วัยรุ่นทำผมเกาหลี แต่งญี่ปุ่น

รถไฟฟ้ามีโฆษณา วัยรุ่นทุกคนพยายามพรีเซนท์ความเป็นญี่ปุ่นสุดๆ

ขายสินค้า ต้องตั้งชื่อเป็นญี่ปุ่น ขึ้นภาษาญี่ปุ่นบนจอ ทั้งๆที่ก็รู้ว่าอ่านไม่ออก แต่ขึ้นแล้วดูเหมือนไม่ใช่สินค้าไทยดี

กลับบ้านเจอสัญลักษณ์ของประเทศขอทานอยู่ข้างถนนทุกวัน

(ขึรถแทกซี่ก็ต้องทนฟังวิทยุที่คนจัดรายการกว่าวบูชาว่าทักษิณเป็นเทพเจ้าด้วยภาษาอีสาน ฟังไม่ออก…แต่เขาคงไม่ได้ตั้งใจให้เราฟัง)

รู้สึกว่ากระทรวงวัฒนธรรมกระจอกสิ้นดี

Pinky: "Gee Tan, what do you want to do tonight?"
The Tan: "The same thing we do every night, Pinky—try to take over the world."